PC-club: Jonasz Dekkers

Er zijn van die gevallen waarvan de output je vanaf de allereerste letter niet aanstaat. Die druiloor die alhier als Het Doodschoppen Niet Waard werd betiteld en waarvan de naam alweer vergeten is, was er eentje. Het huidige geval dus ook.

Nou hielp het natuurlijk al niet dat het geval werd aangekondigd als "filosoof", onmiddellijk de afkeer van alfa-intellectualiteit triggerende.

Zijn eerste verhaal ging over Ongehoord Nederland, de omroep die weggecensureerd wordt vanwege hebben een FOUTE!!!  mening, waarover J. Dekkers wist te filosoferen dat dat toch wel een goed idee was.

Niet al te duidelijk, natuurlijk, want J. Dekkers heeft als filosoof ongetwijfeld wel geleerd dat censuur nu echt wel het laatste is waar een filosoof voor kan pleiten, op het puur verbale vlak, even de naam van Socrates laten vallende.

Of George Orwell, om het spectrum meteen wat te verbreden.

Desalniettemin was het verhaal dusdanig verbloemd, dat stukjes eruit halen onmogelijk leek, en we hadden geen zin om een verzameling te beginnen met zo'n laf en smakeloos product, terwijl er niks aanvullends voor handen was.

Dat laatste is er nu wel, dus hier dat eerste verhaal (de Volkskrant, 16-09-2026, column door Jonasz Dekkers, filosoof):
  Blijkbaar lost het gehoord worden het zich ongehoord voelen niet op

Bam, ik word frontaal aangereden door een jongen van een jaar of 15 op een fatbike. Hij rijdt op de stoep, ik ben aan het hardlopen. Hij roept dat ik toch 'aan de fucking kant' had kunnen gaan, waarop ik overdrijf en terugroep dat hij helemaal 'fucking gek' is geworden, waarna hij met hangende schouders van zijn bike stapt en wegloopt. Beteuterd en geschrokken, net als ik. Eenmaal thuis blijkt mijn fiets gestolen. Stom, ik had 'm ook alleen op het ringslotje gezet, niet op het kettingslot. Beginnersfout, natuurlijk. Als Rotterdammer van origine had ik moeten weten dat het fenomeen 'bezit' in Amsterdam democratischer opgevat wordt dan elders.

Vorige week startte mediaminister Rianne Letschert de procedure om de erkenning van omroep Ongehoord Nederland (ON) in te trekken. De omroep past simpelweg niet in 'ons bestel', zo verwoordde nota bene Annabel Nanninga (JA21) het in de Tweede Kamer. Dat bestel is gebouwd op het oubollige, verzuilde idee dat er maatschappelijke groepen of stromingen bestaan met een herkenbaar wereldbeeld die een eigen geluid verdienen. Samen vormen de omroepen een zelfportret van Nederland als happy family. Iedereen een eigen plekje.

Ongehoord Nederland wil heel graag ook op die foto staan. Best moeilijk, want het wereldbeeld is een negatief. In de woorden van oprichter Arnold Karskens is ON er voor iedereen die tegen massa-immigratie is, tegen klimaatgekte en tegen de Europese Unie. O ja, en voor Zwarte Piet. Toch stelde de Raad voor Cultuur in 2021 dat ON een herkenbare stroming vertegenwoordigt van mensen die zich vervreemd voelen van de politiek: 'De publieke omroep moet ook voor hen een plek blijven waar zij zich thuis voelen en waar zij zielsverwanten treffen.'

De ongehoorden moeten gehoord worden, maar is de negatieve zuil een herkenbare stroming? Bovendien zou de stroming, als de ongehoorden zich gehoord wanen, moeten stoppen met stromen.

Blijkbaar lost het gehoord worden het zich ongehoord voelen niet op. De Duitse filosoof Eva von Redecker beschouwt extreemrechtse politiek als de mobilisering van pijn en angst die veroorzaakt is door bezit dat zou zijn afgepakt: ons land, onze cultuur, onze stem. De pijn is oprecht, maar het gestolen bezit is nooit werkelijk in bezit geweest. Von Redecker spreekt daarom van het verlies van fantoombezit. In de hoop die pijn te verlichten is de aanklacht ongehoord te zijn jarenlang door 'ons bestel' behandeld als herkenbare, coherente stroming. Daarmee hebben 'we' van een trits aan ergernissen en angsten één samenhangend iets gemaakt: de stem van de ongehoorden. De legitieme eigenaar van deze stem, van dit bezit, zou dan het publiek zijn van ON. De NPO heeft daarmee als dokter Frankenstein een nieuw 'publieke-omroeppubliek' gecreëerd. Een publiek dat zich nu dus bestolen voelt van hun fantoombezit: het geluid van ON.

De discussie rondom ON draait nu dan ook vooral om het eigendomsrecht van dat geluid. Wie gaat het vertolken als ON weg is? Opvallend, want gehoord worden is geen democratisch recht. Dat alles gezegd moet kunnen worden, betekent niet dat alle politieke ideeën ook behandeld moeten worden als 'bezit' van een eigenaar die gehoord moet worden. Als we dat wel doen, en dat doen we, verzandt een debat over ideeën in een strijd om representatie. Past iedereen op de groepsfoto? Beetje indikken, cheese!

Het wegknippen van ON uit die foto is de perfecte conclusie van dit verhaal: censuur! Maar de ongehoorde geest is natuurlijk allang uit de fles. Zo zag ik op YouTube een kritische reportage van Nieuwsuur over de plannen en de monsterzege van de AfD in Oost-Duitsland, met daaronder duizenden jubelende reacties. 'Nu Nederland nog.' Als dat het ongehoorde geluid is, leeft het zegevierend voort, ook binnen 'ons bestel'.

Natuurlijk is de verwijdering van ON een aangelegenheid van de publieke omroep, maar de manier waarop we de politieke discussie voeren legt een bredere kortsluiting bloot. De opzet van 'ons bestel' heeft ons namelijk in een bepaalde manier van categorisch denken gedwongen die uitgaat van groepen die geluiden bezitten en aan dat bezit het recht op een plek ontlenen.

Onterecht, want de publieke sfeer zou van iedereen moeten zijn en dus vooral van niemand. Als politieke geluiden wél als bezit worden beschouwd, is het niet gek dat de hakken in het zand gaan en van mening veranderen als verraad wordt gezien. Vooral is het niet gek dat iedere begrenzing van zo'n geluid wordt ervaren als diefstal. Maar de publieke sfeer is geen privébezit.

We hebben het toch maar even opgezocht, maar ons idee klopte: dit is een sofisme. Zegt AI (ChatGPT, opgeslagen 15-10-2026):
  AI-overzicht

Een sofisme is een spitsvondige redenering die formeel niet klopt, maar wel aannemelijk lijkt en vaak bedoeld is om iemand te misleiden. Het is synoniem voor een drogreden of schijnreden.

Precies!
    En de uitleg ...
  Oorsprong en betekenis
  • Drogreden: Een argument dat op een sluwe manier fout is opgebouwd om de tegenstander in een discussie te om de tuin te leiden.
  • De sofisten: Historisch gezien verwijst het naar de praktijken van de sofisten, rondtrekkende leraren in het oude Griekenland die tegen betaling lesgaven in welsprekendheid en argumentatie.
  • Negatieve klank: Filosoof Plato gaf de term een negatieve lading door te stellen dat sofisten de waarheid verdraaiden om hun gelijk te halen in plaats van de werkelijke waarheid te zoeken.
... is al even toepasselijk: dit is precies wat de filosofist doet: op een sluwe manier, via de truc van "Een mening is privé-eigendom", de tegenstander om de tuin leiden.

Helaas zijn er geen instituten die foutief filosoferende filosofisten hun diploma afnemen.

Waarmee we gekomen zijn bij product nummer 2 (de Volkskrant, 14-10-2026, column door Jonasz Dekkers, filosoof):
  Wat zegt het AI-gebruik van dit kabinet eigenlijk over zijn politieke filosofie?

Dat bruggetje hadden we bovenstaande schrijvende gemist ...
    Tja ... Concurrentie op het vlak van het filosofisteren is natuurlijk nooit leuk, vooral als het ook nog eens gedaan blijkt te worden door één of ander stom apparaat ...
    Een geintje van deze redactie natuurlijk, want ze heeft AI wel kunnen betrappen op het reproduceren van onjuist informatie komende van de politiek-correcte communis opinio, maar niet op sofismen.
    Voor sofismen moet je creatief zijn, namelijk gebruik maken van dingen die niet bestaan (dat wil zeggen: de woorden ervoor), en dingen die niet bestaan kan AI niet vinden. Liegen is het weergeven van niet-werkelijkheden. AI kan wel bestaand liegen reproduceren, maar het niet maken.
    Dat laatste is heel vervelend, want AI is dus per definitie betrouwbaarder dan mensen, vooral als ze gaan redeneren.
    Vandaar dus ...
  Iedereen die geen boomer is, ruikt de rottende geur van AI-gebruik van grote afstand. ...

... de intuïtieve en diepgevoelde afkeer ervan bij alfa-intellectuelen.
    Zoals "filosoof" Jonasz Dekkers.
  ... Dat Rob Jetten AI gebruikt, net als zijn ministers, nota bene in speeches en tweets over Ketikoti en de Holocaust, is niet alleen maar cringe, maar toch vooral heel smerig. Alle AI-teksten, hoe goed ook, druipen van gedachteloosheid en schaamteloosheid.

Super-geinig:
  Dat Rob Jetten D66-spindoctors gebruikt, net als zijn ministers, nota bene in speeches en tweets over Ketikoti en de Holocaust, is niet alleen maar cringe, maar toch vooral heel smerig. Alle D66-spindoctor-teksten, hoe goed ook, druipen van gedachteloosheid en schaamteloosheid.

Het ontgaat de filosofist volledig, ondanks het feit dat dit meerdere keren in de media is opgemerkt (deze redactie volgt geen sociale media en heeft het gelezen)
    En het ettert oud-filosofistisch door ...
  ...    Daarom besloot Rob JetGPT om de Kamer foutief te informeren over zijn AI-gebruik en, na de backlash, het uiteindelijk te bagatelliseren: ach, 'driekwart van de Nederlanders gebruikt tegenwoordig elke dag AI'. Desondanks was de toon van het nieuws vrij mild. Heel veel meer dan een vermanend 'stoute Rob' werd het niet. In talkshow Eva waarschuwde Ron Fresen dat Jetten zijn authenticiteit riskeert, het allerbelangrijkste wat een politicus heeft.
    Aan diezelfde tafel vond VVD'er Bart Groothuis, die hélemaal uit Straatsburg was komen rijden, het marginaal gelul. In Europa zijn ze al zóveel verder. Daar hebben ze het over AI als voldongen feit, als race waarin we niet achterop mogen raken. En dus moedigt Groothuis zijn dochters aan om zo veel mogelijk AI te gebruiken.
    Nu ik geen televisierecensent meer ben en niet meer in de draaikolk van talkshows mijn kop verlies, moet ik steeds vaker denken aan een zin van filosoof Walter Benjamin: 'Dat het zo verder gaat, ís de catastrofe.'    ...

En daar zijn de Joden.
    Goh ...
    Hadden we nog niet gelezen, tot dit moment ...
    De wereld is voorspelbaarder dan je durft te voorspellen ...
    De wereld van het wokisme, dat is ...
    Waarna op oudtestamentische wijze gaat doorfilosoferen, doordraven in gewoon Nederlands, waarvan de waarde bepaald kan worden door één enkel fragmentje. De rest van de tekst als oefening om dat fragmentje eruit te halen
  ... Twee dagen eerder was ik in Nieuwspoort, waar het uitstekende rapport Herover de Publieke Sfeer van de Raad voor het Openbaar Bestuur werd besproken. Tijdens de avond werd meermaals gepleit voor het beschermen van onze gedeelde werkelijkheid. Dat zou de kerntaak van journalisten zijn.

Maar over welke werkelijkheid hebben we het dan? Die waarin, na de publieke sfeer, nu ook het openbaar bestuur in handen is gekomen van een paar Amerikaanse algo-sukkels met wezenloze techbedrijven? Moeten we die beschermen? Of zouden we die juist aan stukken moeten willen rijten? We lijken vergeten dat die werkelijkheid niet neutraal is, maar een politiek-economisch project, ten diepste kapitalistisch, met een neoliberale grondslag. Alleen hebben we daarover jarenlang geen wezenlijk ideologisch conflict gevoerd. Daardoor kon het heilige kapitalisme, met de aartsengelen eigendom, competitie en efficiëntie, zich gaan verschuilen als gezond verstand. Als normaal, als die gedeelde werkelijkheid.

Binnen dat paradigma is het logisch dat de premier en zijn ministers naar AI grijpen zonder zich de fundamentele vraag te stellen waarom. De urgente taak van journalisten is niet om die gedeelde werkelijkheid te beschermen, maar om die radicaal ter discussie te stellen door het ideologische conflict zichtbaar te maken: wat zegt het AI-gebruik van dit kabinet over zijn politieke filosofie? Welk wereldbeeld schuilt hierachter? Welk mensbeeld? Welk idee over vrijheid, bezit, macht en verantwoordelijkheid? Welk wereldbeeld staat hier tegenover? Had het ook anders gekund? Alles is een politieke keuze. Dat geldt dan ook op alle thema's: meer dan de helft van Nederland is landbouwgrond. Goed, waarom? Niet goed, waarom niet? Geef daar eens een coherent wereldbeeld bij, een filosofie, alstublieft. En een huis: levensbehoefte of beleggingsobject? En hoe kijken partijen überhaupt naar bezit? En wat vinden ze er dan van dat zeven Amerikaanse techbro's ons publieke debat bezitten? Goed, geachte liberaal? Of slecht, geachte socialist?

Ron Fresen noemde dit soort vragen laatst op LinkedIn 'links-rechts gedoe', waar we voorbij zouden moeten kijken. Dat hebben we jarenlang gedaan en zie waar het ons heeft gebracht: een publieke sfeer waarin bijna alles controversieel is, behalve de ideologische fundamenten waarop die gebouwd is. De komst van AI is een race die we niet mogen verliezen, huizen zijn nu eenmaal beleggingsobjecten en ons publieke debat is Amerikaans privé-eigendom.

De toekomst ligt al vast omdat het ons niet lukt erover te debatteren als politiek project. In plaats van de toekomst als horizon aan mogelijkheden die we kunnen overzien, zitten we op een veranda, aldus de Indiase denker Gayatri Spivak, tevreden en gedachteloos uitkijkend op de enige werkelijkheid die we ons kunnen voorstellen.

Gevaarlijk, want dan is de verdediging van de democratie en de rechtsstaat dezelfde als de verdediging van de status quo en krijgt de extreemrechtse aanval daarop het aanstekelijke elan van verzet. 'Zij doen tenminste iets.' We zouden de publieke sfeer dus niet alleen moeten willen heroveren, maar haar onder stroom zetten, tot leven wekken, bezielen. Als we dat niet doen, gaat het 'zo verder'. Dat kan prima met behulp van AI. Maar dat is wel de catastrofe.

Oké, tijd gehad om na te denken, terwijl u verder las. Dit is het frgament:
  ... wat vinden ze er dan van dat zeven Amerikaanse techbro's ons publieke debat bezitten? ...

Oudtestamentisch herhaald hier:
  ... ons publieke debat is Amerikaans privé-eigendom. ...

Een keiharde leugen.
    Ons publieke debat is in handen van de wokisten, globalisten, joodsisten en Joden (en Russenhaters), op één uitzondering na: op X mag je antiglobalistische dingen zeggen.
    En ons bestuur is in hun handen nog zonder uitzondering, hoewel er nu sterk aan getornd wordt door de kiezer.
    Maar er was een eerdere waarschuwing:
  ...Alles is een politieke keuze. Dat geldt dan ook op alle thema's: meer dan de helft van Nederland is landbouwgrond. ...

... : de filosofist wil de landbouwgrond gaan gebruiken voor de huisvesting van importbarbaren. Want dat is het wokistische "narratief".
    Die zijn tot nu toe nog niet genoemd door de filosofist, maar wij voorspellen: dat gaat komen.
    Dat "Walter Benjamin" zegt genoeg


Naar PC club , of site home ·.

15 okt.2026